เวฬุกะชาดก (มีคลิป)

ชาดกว่าด้วยโทษของการเป็นผู้ว่ายากสอนยาก

        ครั้งอดีตกาล  ณ. พระเชตะวัน  มหาวิหารอันสำคัญยิ่งในพระพุทธศาสนา  ได้เกิดเรื่องราวมิงามของภิกษุผู้ว่ายากอยู่ท่านหนึ่ง  ไม่ว่าใครจะว่ากล่าวตักเตือนอย่างไรก็ตาม  เขาก็มิเคยฟังสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้ากรุณาธิคุณให้ภิกษุรูปหนึ่งเข้าเฝ้าเพื่อปลดโทษให้เบาบางลง  ในวาระนั้น  พระพุทธองค์ก็ทรงระลึกชาติ  และตรัสเล่าเรื่องราวของเวฬุกะชาดกให้พระภิกษุทั้งหมดฟังเพื่อให้ภิกษุผู้ดื้อรั้นได้เห็นโทษของการดื้อรั้น  จะได้เปลี่ยนแปลงนิสัยเสียที

ในแคว้นกาสี มีครอบครัวเศรษฐีผู้หนึ่ง  ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเกิดล้มป่วยลง ยากที่จะรักษา สมาชิกในครอบครัวต่างอยู่ในความเศร้าโศกเสียใจเมื่อผู้เป็นพ่อได้เสียชีวิตลง  บุตรชายเศรษฐีก็ได้จัดพิธีศพให้บิดาตามประเพณีบัณฑิตบุตรเศรษฐีได้นำทรัพย์สมบัติทั้งหมดออกมาแจกเป็นทานให้กับผู้ยากไร้  เหลือไว้เฉพาะอาภรณ์ติดตัวกับเครื่องบริขารเพื่อไว้บำเพ็ญเพียรเท่านั้น  หลังจากนำทรัพย์สมบัติแจกจ่ายหมดแล้ว  บุตรเศรษฐีก็นำบริวารมุ่งสู่ป่าใหญ่แดนหิมพานต์เพื่อประพฤติพรหมจรรย์ บัณฑิตหนุ่มได้ถือเพศเป็นฤๅษี  เพียรภาวนาจนบรรลุธรรมอภิญญา  จนมีผู้เลื่อมใสถือบวชติดตามเป็นศิษย์มากมาย บรรดาศิษย์ทั้งหลายได้ช่วยกันสร้างอาศรมเพื่อปฏิบัติธรรมกรรมฐานอยู่ในป่าหิมพานต์อย่างสงบ อยู่มาวันหนึ่ง  ศิษย์ฤๅษีวัยหนุ่มได้พบลูกงูพิษที่เลื้อยเข้ามาในบริเวณอาศรม  ก็เกิดความรักเอ็นดูมันขึ้นมา แล้วศิษย์ผู้ดื้อรั้นก็มิฟังคำตักเตือนจากใคร  ยังเลี้ยงดูเวฬุกะต่อไปจนวันเวลาผ่านไป  เมื่อฤดูแล้งเวียนมาถึง ศิษย์หนุ่มตามขบวนศิษย์คนอื่นๆ ไปหาผลไม้ในป่าด้วยความจำใจ  ในใจก็เฝ้าคิดถึงลูกงูเวฬุกะอยู่ตลอดเวลา  ช่วงเวลา  3  วันที่เขาไม่อยู่  เวฬุกะของเขาจะกินอยู่อย่างไร ยิ่งเดินทางไปได้ไกลเท่าไรความกังวลของเขาก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

          3  วันผ่านไป  พวกฤๅษีและศิษย์หาของป่าได้มากพอ  จึงพากันกลับอาศรมเมื่อพ้นชายป่ามาได้  ศิษย์หนุ่มก็โลดแล่นนำหน้าขบวนด้วยความเป็นห่วงเวฬุกะฤๅษีธรรมชาติของงูพิษ  คือเลี้ยงไม่เชื่อง  ยิ่งหิวยิ่งดุร้าย  เวฬุกะถูกขังอยู่ในกระบอกไม้ไผ่  3 วัน 3 คืน  ทั้งหิวทั้งโกรธ  ไม่เหลือร่องรอยของงูเชื่องแสนน่ารักน่าเอ็นดูเลยสักนิดเดียว  เมื่อไม้ไผ่ถูกเปิดออกมันก็พุ่งตัวออกมาอย่างรวดเร็ว  ฉกเข้าที่ดวงตาของศิษย์หนุ่มผู้เป็นคนเลี้ยงมันมาอย่างเหี้ยมโหด ด้วยความหิวเวฬุกะพุ่งตัวออกมาทำร้าย  ศิษย์หนุ่มที่เลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็กด้วยความโกรธ  อนิจจานี่แหละงูพิษย่อมไว้ใจไม่ได้ จากงูน้อยแสนน่ารัก  กลายเป็นงูพิษที่ดุร้าย  เวฬุกะฉกฝังเขี้ยวลงที่ดวงตาของผู้มีพระคุณ  ปล่อยน้ำพิษจนศิษย์หนุ่มฤๅษีสะท้านไปทั่วร่าง  ล้มลงขาดใจตายอยู่ตรงนั้นทันที  งูพิษก็คืองูพิษ  อย่างไรเสียมันก็คงไม่ลืมสัญชาติญาณไปได้ นี่แหละโทษของการว่าดื้อรั้น  ไม่เชื่อฟังคำตักเตือนจากใคร  สุดท้ายก็ต้องพบ จุดจบอย่างน่าอนาจ  หากศิษย์หนุ่มผู้นี้เชื่อฟังคำของอาจารย์และเหล่าฤๅษีคนอื่นสักนิด  เขาก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตด้วยอายุเพียงเท่านี้   โย  อัตถะกามัส สะ  หิตานุกัมปิโน  โอวัชชะมาโน  นะ  กะโรติ  สาสะนัง  เอวัง  โส  นิหะโต  เสติ เวฬุกัสสะยะถา  ปิตา พุทธกาลวาระนั้น  ศิษย์ผู้ดื้อรั้น  เกิดมาเป็นภิกษุที่ว่ายากสอนยาก  ฤๅษีบริวารเกิดมาเป็นพุทธบริษัททั้งหลาย  พระอาจารย์  เสวยพระชาติเป็นพระพุทธเจ้า

 

ข่าวน่าสนใจ

Close